Vertel eens iets over jezelf, Tine. Wie ben jij?

Ik ben getrouwd en mama van 2 kinderen. Raf zit in het tweede middelbaar, Anne in het zesde leerjaar.

Hoe ben jij in het onderwijs en in MIRAS binnengerold?

Op mijn 18de had ik geen idee wat ik wilde studeren. Ik heb dan voor mijn lievelingsvak Geschiedenis gekozen en heb daarna nog Godsdienstwetenschappen bijgedaan. Daarna ben ik per toeval in onderwijs terechtgekomen. Mijn mama werkte in een school en de directeur zocht een leerkracht Geschiedenis. Ik durfde geen ‘neen’ zeggen en ben dat gaan doen. Ik heb 11 jaar lesgegeven in het secundair onderwijs.

Ik ben nogal onrustig van aard en stel me vaak de vraag ‘Is dit het nu?’. Dan heb ik even bij mijn loopbaan stilgestaan. Ik ben beginnen uitkijken naar andere uitdagingen en ben directeur geworden van een lagere school bij ons in de buurt. Dat heb ik 6 jaar gedaan.

Op mijn 40ste, en door het overlijden van mijn papa op zijn 50ste, worstelde ik opnieuw met de vraag ‘Is dit het nu?’. Ik heb deze job heel graag gedaan, heel veel geleerd, … maar miste ook het lesgeven. Ik heb me laten ondersteunen door het volgen van loopbaanbegeleiding. Ik maakte de bewuste keuze om terug voor de klas te staan. Er werd me aangegeven dat ik mijn mogelijkheden binnen onderwijs best meer kon opentrekken. We keken verder dan de klassieke vormen van onderwijs zoals lager of secundair onderwijs. Lesgeven in een gevangenis, lesgeven aan volwassenen, … Alle opties werden verkend en dat zette me aan het denken. Door mijn zoektocht kwam ik terecht bij MIRAS, dankzij het durven open trekken en verder te denken dan de standaardvormen. Voor mij was het belangrijk om iets te kunnen betekenen voor iemand. Dat vind ik terug in het volwassenenonderwijs.

In het middelbaar is je positie met leerlingen anders. Je bent al vaak ‘die van Geschiedenis’. Hier ervaar ik dat ik echt iets kan betekenen voor onze cursisten. Cursisten die ervoor open staan, kan je motiveren en iets bijbrengen, hét verschil maken in hun verdere leven.

Ik ben gestart met een halftijdse vervanging als onderwijscoach. Ik heb gesprongen, want ik had enkel zicht op 1 maand zekerheid. Na enkele maanden kreeg mijn opdracht verder vorm en heb ik intussen een combinatie van 75% lesopdracht als leerkracht binnen Algemeen Aanvullende Vorming en 25% als onderwijscoach.  

Hoe zou jij jezelf omschrijven als leerkracht?

Ik denk dat ik een actieve leerkracht ben die cursisten wil meetrekken. Ik ben empathisch en probeer te luisteren naar de cursisten. Voor cursisten die graag achteroverleunen en de les uitzitten, zal ik wellicht een lastige leerkracht zijn 😉Ik amuseer me in wat ik doe en dat zullen de cursisten ook voelen. Wat humor, een leuke sfeer, open communicatie tussen mijn cursisten en mij, … dat moet kunnen.

Daarnaast vind ik het ook mijn rol als leerkracht om naast inhoud en kennis ook in te zetten op groepsdynamiek. Zo heb ik met een klasgroep onlangs een proactieve cirkel, een vorm van klasgesprek, georganiseerd omdat er frustraties leefden en de sfeer niet zo goed zat. Ook daar leren cursisten heel wat uit. Voor in de klasgroep en hopelijk voor de toekomst.

Je combineert je lesopdracht met de rol van onderwijscoach. Wat houdt die rol in?

In de rol van onderwijscoach help ik bij het ontwikkelen van pedagogische studiedagen, neem ik nieuwe leerkrachten mee op sleeptouw, geef ik interne vormingen rond thema’s binnen de onderwijsleerpraktijk, … Ik moet voor deze rol up-to-date blijven, mij blijven inlezen, mijn kennis verder verruimen. Die kennis kan ik vanuit mijn rol doorgeven aan onze leerkrachten. De zaken die in mijn rol als directeur veel voldoening gaven, vind ik nu terug in deze rol.

Naast de cursist binnen het lesgeven is het werken met collega’s erg fijn. Voor mij een geestig evenwicht wat ook perfect past bij wat ik nodig heb en wat bij mij past als mens. Ik heb de afwisseling nodig tussen bezig zijn met theorie en met de voeten in de praktijk staan. Ideaal dus!

Wat zijn de grootste misvattingen bij mensen rondom jou als je vertelt dat je in het volwassenenonderwijs werkt?

Dat ik ’s avonds werk. Maar dat is helemaal niet het geval. Ik werk fulltime overdag. Dus ik hoop dat deze misvatting mensen niet tegenhoudt om te kiezen voor volwassenenonderwijs.

Daarnaast vermoeden mensen dat elke cursist erg gemotiveerd is. We merken echter dat de doelgroep verjongt met meer schoolverlaters dan voorheen. Zij zijn niet altijd even gemotiveerd dus er zit in mijn klas vaak een mix van heel gemotiveerde en soms minder gemotiveerde cursisten. Wanneer cursisten uitvallen of de keuze maken om hun traject niet af te ronden, dan is dat moeilijk voor mij. Ik probeer hen te motiveren, enthousiasmeren en activeren. Helaas lukt dat niet altijd. Aan de andere kant is de dankbaarheid van gemotiveerde cursisten erg groot. Bijvoorbeeld wanneer een cursist een gemeende ‘merci’ komt zeggen. Die dankbaarheid, dat doet veel deugd en geeft me als leerkracht veel voldoening.

Onze cursisten willen hun tweede kans grijpen, om sterker te staan in de maatschappij. En daar geloof ik oprecht in. Ze staan voor heel wat uitdagingen, maar wanneer het hen lukt… Dat is zo mooi!

Wat maakt werken bij MIRAS zo leuk?

MIRAS is een warme werkgever. We zijn een grote organisatie, maar toch ken je in verschillende regio’s mensen persoonlijk. Daarnaast is het directieteam erg bereikbaar en je kan met hen open communiceren. Ik hoop dat cursisten dat ook bij het lerarenkorps ervaren en dat zij ook dat warme gevoel hebben bij onze school.

Wat zou jij mensen meegeven die twijfelen om te kiezen voor onderwijs of het volwassenenonderwijs?

Ik denk dat mensen hier eens moeten binnen lopen, eens moeten voelen en proeven van wat hier leeft. Ze zullen zeker overtuigd zijn! (n.v.d.r: hou onze jobsite in de gaten voor onze Open MIRAS-dagen in mei 2025)

Wat wil jij zeker nog meegeven aan de lezers?

Wat ik al jaren zeg: “Ge moet ze graag zien en dan komen ze tot leren.” Daar geloof ik in!

Dank je wel, Tine!