Heikki Deborggraeve werkt al 15 jaar in het onderwijs, waarvan 8 jaar bij cvo MIRAS. Begonnen als leerkracht lassen, en ondertussen ook teamverantwoordelijke bij de opleidingen Techniek.
Dag Heikki, vertel eens, hoe ben jij 8 jaar geleden bij cvo MIRAS terechtgekomen?
Ik heb 12 jaar lang in de privésector gewerkt als lasser-metaalbewerker, maar door een rugletsel na een motorongeluk kon ik die job niet meer uitvoeren. Op aanraden van vrienden ben ik de lerarenopleiding gaan volgen. Ik mocht al snel starten in het secundair onderwijs in de opleiding metaal en lassen. Toen ik naar een opendeurdag ging bij het VTI in Ieper, ben ik daar ook de afdeling van cvo MIRAS binnengelopen. Ik ben toen samen met mijn vrouw zelf les gaan volgen: handletteren en decoratief schilderen. In een babbeltje met de leerkracht hoorde ik dat ze iemand zochten om een avond per week les te geven in constructielassen. Dat zag ik wel zitten en zo ben ik in mijn huidige job gerold.
Je combineert je opdracht bij MIRAS met een deeltijdse aanstelling in het secundair onderwijs. Wat is voor jou het grootste verschil tussen de twee?
Er zijn twee grote verschillen: de professionaliteit en de motivatie van de leerlingen. Met professionaliteit bedoel ik dan vooral de ondersteuning die ik krijg vanuit MIRAS zelf. Bovendien merkte ik ook dat de motivatie bij de leerlingen in het secundair onderwijs jaar na jaar daalde. Sinds de opleiding metaal is stopgezet in de middelbare school, werk ik daar nu op de administratie. Maar ik wil nog altijd mensen iets bijbrengen. En bij volwassen, gemotiveerde cursisten lukt dat veel vlotter.
Wie zijn zoal de mensen aan wie je lesgeeft in het volwassenenonderwijs?
We werken met een heel divers publiek. Je hebt de hobbyisten die willen lassen voor een DIY-project thuis, maar er zijn ook mensen die denken aan een carrièreswitch, of lassers die zich willen bijscholen. Daarnaast komen leerlingen van het laatste jaar secundair onderwijs bij ons om te leren lassen omdat daar in hun opleiding minder aandacht aan besteed wordt. Tenslotte hebben we ook cursisten die via het volwassenenonderwijs hun diploma secundair onderwijs willen behalen, of die een beroepsopleiding volgen in combinatie met de Algemeen Aanvullende Vorming.
Zoveel verschillende mensen in je les, dat vraagt ongetwijfeld om een bijzondere aanpak?
Klopt. Ik geef weinig theorie, maar vooral praktijk. Bij lassen is het net zoals bij fietsen of lopen: je leert het al doende. “Je moet veel meters lassen” zeggen we. De theorie die ik geef is dus vooral ter ondersteuning van de praktijk. In mijn lessen zet ik de cursisten meteen aan het werk en kom ik rond bij alle lasposten om te helpen waar nodig. Ik verwijs vaak naar de cursus zodat ze zelf de uitleg kunnen bekijken wanneer ik bijvoorbeeld bij iemand anders bezig ben. Zo stimuleer ik zelfstudie. Een voorbeeld zijn de richtlijnen over hoe ze hun laspost moeten instellen. In het begin help ik hen om die op te volgen, maar naarmate ze meer gevorderd zijn, noteren ze zelf de instellingen van hun laspost en houden ze die bij. Daaraan zie ik hoe ze groeien in zelfstandigheid.
"Bij lassen is het net als bij fietsen: je leert al doende. "Je moet veel meters lassen," zeggen we. Daarom ligt de focus in mijn lessen op praktijk, en minder op theorie."
Sinds september 2025 ben je naast leerkracht ook deeltijds teamverantwoordelijke, hoe is dat op je pad gekomen?
Die ambitie zat er altijd wel in. Toen de vacature vrijkwam, heb ik me dan ook zonder twijfelen kandidaat gesteld. In het dagonderwijs ben ik ook een tweetal jaar teamverantwoordelijke geweest voor de opleiding metaal. Ik was dus niet aan mijn proefstuk toe. Ik vind het fijn dat ik mee kan beslissen over bepaalde zaken en dat ik meer contact heb met alle collega’s.
Hoe vul jij je job als teamverantwoordelijke in?
Enerzijds ondersteun ik de leerkrachten. Ik zie mezelf meer als sturend dan als leidinggevend. Ik wil één groot team Techniek creëren en hen ondersteunen in alles wat ze nodig hebben om goed les te kunnen geven. We werken nu eenmaal met volwassenen, zij betalen wat meer voor hun opleiding, dus zij verwachten logischerwijs ook meer. Wij moeten maken dat het in orde is.
Anderzijds ben ik ook verantwoordelijk voor de bestellingen van materiaal voor de ateliers. Daarin geef ik veel verantwoordelijkheid aan de leerkrachten. Ik verwacht dat ze zelf op tijd aangeven wat er besteld moet worden, want ik kan niet van elke technische opleiding weten wat er precies nodig is van materiaal. De leerkrachten staan dagelijks in hun eigen atelier, zij kunnen dat veel makkelijker inschatten. De eindbeslissing voor de bestellingen ligt natuurlijk wel bij mij.
Wat zou je zeggen aan anderen die net als jij – al dan niet door omstandigheden – uitkijken naar een carrièreswitch?
Niet twijfelen. Je moet gaan voor je dromen, ook al betekent dat een sprong in het onbekende. En geef niet op na de eerste nee bij het solliciteren. Ik heb zo’n drie of vier keer in mijn carrière gesolliciteerd voor een functie als teamverantwoordelijke, en zie: de aanhouder wint altijd!
Bij cvo MIRAS geven we onze medewerkers graag alle kansen om zich te ontplooien en hun dromen na te streven. Hier is plaats voor jouw ambities. Benieuwd welke jobs er momenteel zijn?
