Vertel eens iets over jezelf, Piet. Wie ben jij?

Ik ben Piet, 56 jaar en onlangs gehuwd. Het is nooit te laat om te trouwen. (lacht) Ik woon recent in Kortrijk en woon vlakbij MIRAS. Ik kan te voet komen werken. Mijn opdracht van 80% combineer ik met een bijberoep als muzikant.

Wat is jouw achtergrond, Piet? Hoe is jouw loopbaan verlopen?

Ik ben afgestudeerd als Opvoeder. Na mijn studies heb ik eerst burgerdienst gedaan. Ik ben nog van die generatie. (lacht) Ik maakte daarna de overstap naar de zorgsector, waar ik met verschillende doelgroepen werkte. Uiteindelijk kwam ik terecht in een dagcentrum voor schoolgaande kinderen binnen de bijzondere jeugdzorg. Ik heb dat 10 jaar heel graag gedaan. De doelgroep van de kinderen en de samenwerking met de ouders was helemaal mijn ding.

Uiteindelijk maakte ik een carrièreswitch naar het onderwijs. Ik ben als leerlingbegeleider in een middelbare school gestart. Ik voelde dat die rol echt iets voor mij was en dat ik veel kon betekenen voor de leerlingen. Ik ben daarnaast ook nog als onderwijscoach aan de slag gegaan. Ik ondersteunde dus ook onze leerkrachten in de klaspraktijk. Ik heb bijna 23 jaar in die school gewerkt. Ik heb er goeie momenten mee gemaakt en heb er een aantal zaken op de kaart gezet.

Toch had ik op een gegeven moment het gevoel dat ik nood had aan verandering. Ondanks dat ik 56 ben, wilde ik opnieuw springen. Ik wil niet vast zitten en durf een uitdaging aan. Zo ben ik bij MIRAS terecht gekomen en ben ik sinds september 2024 als leerkracht en praktijkleerkracht binnen de opleiding Opvoeder-Persoonsbegeleider gestart.

Je hebt dus veel ervaring binnen onderwijs, maar staat nu terug voor de klas. Hoe is dat voor jou?

Dat is een enorme uitdaging! Mijn lerarenopleiding is al heel wat jaren geleden. In het begin van mijn carrière heb ik een aantal uren lesgegeven, maar ook dat is lang geleden. Als onderwijscoach ging ik vaak op bezoek bij nieuwe leerkrachten om hen te ondersteunen.

Nu ik zelf terug voor in de klas sta, is dat een confrontatie. Ik voel me op mijn gemak in mijn rol als leerkracht en in het lesgeven zelf, maar de voorbereiding, administratieve opvolging, IT-tools… heeft me de realiteit terug doen inzien. Ik voelde me, ondanks jaren werken in onderwijs, een beetje als een nieuwe leerkracht. De opstart is best pittig geweest met enkele slapeloze nachten.

Gelukkig ben ik hier heel hartelijk ontvangen en word ik zeer goed omringd door mijn collega’s. Zo heb ik bijvoorbeeld een ‘meter’, een collega die aan me werd toegewezen om me mee op sleeptouw te nemen. Daarnaast zijn alle collega’s er voor mij en ik kan met elke vraag bij hen terecht. Ik geloof intussen dat ik er wel kom en het me allemaal eigen kan maken. Ook op digitaal vlak, want dat is toch belangrijk tegenwoordig.

Wat maakt het werken als leerkracht in MIRAS fijn voor jou?

De cursisten waarmee ik hier mag werken, is het publiek waar ik veel aansluiting bij voel. Ik heb een visie over hoe je met leerlingen, cursisten of mensen omgaat. Mijn visie sluit helemaal aan bij de aanpak die onze cursisten nodig hebben en die van MIRAS. Ik ben niet de typische leerkracht vooraan, maar kan onze cursisten ondersteunen en coachen. Ik sta niet in de rol van hulpverlener, maar mijn verleden en mijn visie als hulpverlener maakt wel dat ik een goede connectie kan aangaan met mijn cursisten.

Ik heb het gevoel dat ik echt hét verschil kan maken. Als een cursist zijn of haar opleiding kan afronden met een diploma of certificaat in handen, dan ben ik blij dat ik daar heb kunnen aan bijdragen.

Hoe ziet een werkweek voor jou eruit?

In vergelijking met mijn vorige job moet ik mijn dagen nu anders invullen. Voorheen ging ik na een schooldag naar huis en zat mijn werk er ook op. Als leerkracht is dat niet zo. Je bent minder op school, maar hebt daarnaast thuis nog heel wat voorbereidend en administratief werk.

Omdat wij in modules werken, zijn weken steeds verschillend. Soms heb je meer lesuren, soms meer ruimte voor stagebezoeken. Andere weken heb je heel wat voorbereidingstijd. Een verschil kan hem bijvoorbeeld zitten in het geven van een module die je al hebt gegeven of het moeten inwerken in nieuwe modules die ik nog niet gaf.

Een werkweek is dus heel divers. Het is wat in pieken en dalen. Ik heb geen stabiel vast uurrooster. Ik moet daar nog wat mijn weg in vinden en dat vraagt wat energie, maar dat lukt me en heeft ook zijn voordelen. Bovendien krijg ik veel energie terug uit mijn job dus dat neem ik er graag bij!

Een inspirerend verhaal, Piet. Wat zou jij meegeven aan mensen die in een soortgelijke situatie staan als jij stond?

Ik ben nog steeds heel blij dat ik heb durven springen. Dat is niet evident na een langere loopbaan of op mijn leeftijd. Je komt immers voor heel wat nieuwe uitdagingen te staan. Je moet daarbij wat mild zijn voor jezelf en jezelf ook de tijd geven om met die uitdagingen om te gaan en een nieuwe balans te vinden.

Het leven is te kort om vast blijven zitten in een job waar je niet meer ten volle gelukkig bent. We brengen immers veel tijd door op het werk. De sprong wagen is de moeite waard! En als je dan terecht komt in een school als MIRAS mag je echt in je handen wrijven!